📖 ANG HULING LIWANAG NG KABUNDUKAN

 📖 ANG HULING LIWANAG NG KABUNDUKAN

 

Kwento ng pag-ibig na humamon sa tadhana, naghintay sa libong taon, at sa huli ay napatunayang ang wagas na damdamin ay kayang lampasan ang lahat ng hangganan ng panahon at kapalaran

 

 

 

Sa pinakatuktok ng pinakamataas na kabundukan, kung saan ang ulap ay tila kumakapit sa mga taluktok ng bato at ang hangin ay bumubulong ng mga kwentong matagal nang nakalimutan ng tao, naroon ang kaharian ng mga Tagapag-ingat ng Liwanag. Sila ang mga nilalang na itinalaga ng kalikasan upang panatilihing nagniningning ang apoy ng pag-asa sa gitna ng dilim ng sanlibutan.

 

Sa kanilang hanay, may isang tumatayong perlas ng kabundukan — si Althea.

 

Si Althea ay hindi lamang basta nilalang ng liwanag. Ang kanyang buhok ay parang sinag ng pagsikat ng araw na hinabi sa ginto, ang kanyang mga mata ay kasinglalim ng kalangitan sa gabi ng buwan, at ang kanyang balat ay kumikinang nang mahina, tila may bituing nakakulong sa ilalim nito. Ang kanyang tinig ay kayang patahanin ang pinakamalakas na bagyo at mapangiti ang pinakamalungkot na kaluluwa.

 

Ngunit sa likod ng kanyang ningning ay nakatago ang isang malalim na kalungkutan. Ayon sa batas ng kanilang lahi, sila ay nakatali sa kanilang tungkulin magpakailanman — ipinagbabawal sa kanila ang umibig sa kahit sinong nilalang na hindi kapareho ng kanilang kapangyarihan. Sapagkat ang puso ng isang Tagapag-ingat, kapag nagbukas sa pagmamahal, ay nagiging pinakamagandang bagay sa sanlibutan… ngunit ito rin ang magiging pinakamahinang bahagi nila, na maaaring maging dahilan ng kanilang paglaho.

 

“Ang pag-ibig ay panganib, Althea,” paalala sa kanya ng kanilang puno, ang matandang si Eldrin. “Ang mga tao ay may maikling buhay. Darating sila, mamahalin ka sandali, at iiwan ka sa gitna ng kawalang-hanggan na lungkot kapag sila ay namayapa. Bakit hahanapin mo ang sakit kung mayroon ka ng walang hanggang kapayapaan?”

 

Ngunit ang puso ay may sariling pandinig, at hindi ito sumusunod sa mga utos ng isip o ng batas.

 

 

 

🚶‍♂️ ANG DUMATING MULA SA KAILALIMAN

 

Sa paanan ng kabundukan, kung saan nagsisimula ang lupain ng mga tao, may nakatirang binatang kilala sa tawag na Liro.

 

Si Liro ay isang magiting na manlalakbay at manggagamot. Sa murang edad, namana niya ang regalong makaramdam ng sakit ng iba at ang kakayahang gumamit ng mga halaman upang magbigay-lunas. Ngunit higit pa sa kanyang galing, kilala siya sa kanyang matinding pagnanais na maunawaan ang mga bagay na hindi maipaliwanag ng karaniwang isipan. Naniniwala siya na ang tunay na lunas sa anumang karamdaman ay hindi lamang nasa halaman o gamot, kundi nasa liwanag na nagmumula sa wagas na pagmamahal.

 

Dumating ang panahon na tinamaan ng isang misteryosong sakit ang buong bayan. Walang gamot na makatulong, at kahit ang mga pinakamahuhusay na manggagamot ay napapakamot lang sa ulo. Sinabi ng mga matatanda na ang lunas ay matatagpuan lamang sa tuktok ng kabundukan — sa isang mahiwagang bulaklak na tinatawag na “Bituin ng Umaga”, na namumukadkad lamang sa harap ng pinakadalisay na liwanag.

 

Marami nang sumubok umakyat doon, ngunit walang nakabalik. Ang daan ay matarik, puno ng panganib, at tila may di-nakikitang pwersang nagtataboy sa sinumang tao na lumalapit.

 

Ngunit para kay Liro, hindi ito hadlang.

 

“Kung kailangang ibuwis ko ang aking buhay para mailigtas ang aking mga kababayan, gagawin ko ito nang buong puso,” bulong niya habang hinihigpitan ang hawak sa kanyang tungkod at supot ng mga gamit.

 

Sa loob ng tatlong araw at tatlong gabi, inakyat ni Liro ang bundok na tila walang katapusan. Hinarap niya ang malamig na hangin na kayang magyelo ng buto, ang matatalim na bato na pumunit sa kanyang balat, at ang dilim ng gubat na puno ng mga nakakatakot na anino. Ilang beses siyang nadapa, ilang beses naisipang bumalik, ngunit tuwing nakikita niya ang liwanag na nagniningning sa pinakatuktok, muling bumubuhos ang lakas sa kanyang mga ugat.

 

Sa ikaapat na araw, nang ang kanyang mga paa ay duguan na at ang kanyang damit ay punit-punit, narating niya ang isang patag na lupain sa itaas — isang paraisong tila hindi bahagi ng mundong ibabaw. Ang mga damo ay kumikinang, ang mga ilog ay parang likidong kristal, at sa gitna nito ay nakatayo ang isang pigurang tila hindi yari sa karaniwang laman at dugo.

 

Si Althea.

 

Nakatayo siya sa tabi ng isang napakalaking apoy na hindi nasusunog at hindi namamatay — ang Puso ng Kabundukan, ang pinagmumulan ng kanyang buhay. Nang marinig niya ang yabag ni Liro, lumingon siya, at sa sandaling magtagpo ang kanilang mga mata, tila tumigil ang ikot ng mundo.

 

Para kay Liro, nakita niya ang liwanag na matagal niyang hinahanap. Ang lahat ng sakit sa kanyang katawan ay biglang naglaho, napalitan ng isang init na kumalat mula sa kanyang dibdib hanggang sa dulo ng kanyang mga daliri.

 

Para kay Althea, naramdaman niya ang isang kakaibang panginginig sa kanyang puso — isang bagay na hindi pa niya naranasan sa loob ng daan-daang taon ng kanyang pag-iral. Ang kanyang liwanag ay tila humina nang bahagya, ngunit sa halip na matakot, naramdaman niya ang isang ligayang hindi niya maipaliwanag.

 

“Sino ka?” tanong ni Althea, ang kanyang tinig ay parang himig ng kampana sa malayo. “Walang tao ang nakararating dito. Bakit ka nangahas?”

 

Lumuhod si Liro bilang paggalang, ngunit nanatiling nakatingin sa kanyang mga mata. “Ako po si Liro, Ina… o sinuman kayo. Hindi ako dumating upang manakit o kumuha nang walang paalam. Dumating ako upang humingi ng lunas para sa aking bayan na unti-unting namamatay. Ngunit ngayong nakita ko na kayo… tila nakalimutan ko na ang dahilan ng aking pag-akyat, dahil ang tanging naiwan sa aking isipan ay ang kagandahang hinding-hindi ko makikita kahit saan pa man sa sanlibutan.”

 

Sa mga salitang iyon, nagsimula ang isang paglalakbay na susubok sa hangganan ng kanilang mga kaluluwa.

 

 

 

💞 ANG PAG-IBIG NA LUMIKHA NG BAGONG MUNDO

 

Mula nang araw na iyon, bumalik-balik si Liro sa tuktok ng bundok. Sa bawat pagbisita, lalo nilang nakikilala ang isa’t isa, at lalong tumitibok ang damdaming hindi nila kayang pigilan.

 

Ikinuwento ni Liro kay Althea ang ganda ng buhay ng mga tao — ang saya ng simpleng hapunan kasama ang pamilya, ang tuwa ng pagtulong sa kapwa, ang luha ng pagkabigo, ngunit higit sa lahat, ang kagalakan ng pagmamahal na ibinibigay nang buong-buo kahit alam mong maikli lamang ang panahon.

 

“Ang buhay natin ay maikli, O liwanag ko,” sabi ni Liro habang nakahiga sila sa damuhan habang pinagmamasdan ang mga bituin. “Parang isang alon lang sa dagat, dumarating at lumilipas. Ngunit sa maikling panahong iyon, natututunan nating magmahal nang buong puso. At para sa akin, kahit isang araw lang na makasama ka ay higit pa sa isang libong taong pag-iisa.”

 

Ikinuwento naman ni Althea kay Liro ang bigat ng kanyang tungkulin — ang pagbabantay sa loob ng maraming siglo, ang panonood sa mga henerasyon ng tao na ipinapasa ang isa’t isa, ang pananatiling matatag kahit mag-isa sa gitna ng walang hanggang panahon.

 

“Akala ko dati ay sapat na ang liwanag na dala ko,” pabulong niyang sabi habang nakapatong ang ulo sa dibdib ng binata. “Ngunit nung dumating ka, naramdaman kong ang liwanag ko ay malamlam lang hangga’t wala ang init ng iyong pagmamahal. Handa akong suwayin ang lahat ng batas, harapin ang anumang parusa… basta’t manatili ka lang sa piling ko.”

 

Naging sila, kahit labag sa lahat ng tuntunin. Sa ilalim ng mga bituin, nangako sila sa isa’t isa — pangakong higit pa sa anumang kasunduan sa langit at lupa.

 

Ngunit gaya ng inaasahan, hindi ito nanatiling lihim. Ang ningning ng kanilang pagmamahal ay kasingliwanag ng araw, at ito ay agad na napansin ng Punong Eldrin at ng buong konseho ng mga Tagapag-ingat.

 

Galit at puno ng pangamba ang matandang pinuno nang harapin niya ang magkasintahan. Ang kanyang tinig ay umalingawngaw sa buong kabundukan, nanginginig sa lakas ng kanyang kapangyarihan.

 

“Althea! Nakalimutan mo na ba ang iyong pinagmulan? Ang iyong buhay ay inialay para sa kaligtasan ng sanlibutan! Sa pag-ibig mo sa taong ito, inilalagay mo sa panganib ang balanse ng mundo! Kung itutuloy mo ito, ang iyong kapangyarihan ay unti-unting maglalaho, ang iyong liwanag ay mamamatay, at ang buhay mo ay magiging katulad ng sa kanya — maikli, mabilis magwakas, at puno ng pagsisisi. At siya naman, si Liro… papasanin niya ang sumpa ng ating mundo. Ang bawat taong kasama ka ay magiging parusa sa kanya, dahil mararamdaman niya ang bilis ng paglipas ng panahon na hindi nararanasan ng sinumang tao.”

 

Humarap si Liro nang tuwid, walang bahid ng takot sa kanyang mukha. “Dakilang pinuno… ang panahon ay hindi kaaway ng pag-ibig, ito lang ang sukatan ng halaga nito. Kung ako ay mamamatay nang maaga para sa kanya, kung siya ay mawalan ng liwanag para sa akin… ang kapalit nito ay ang wagas na ligayang hindi kailanman matutumbasan ng anumang imortalidad. Ang batas ninyo ay paraan lamang upang protektahan ang inyong sarili mula sa sakit, ngunit hindi ninyo alam na ang sakit at ligaya ay magkasamang bumubuo sa tunay na kahulugan ng buhay.”

 

Upang patunayan kung sino ang tama, inilatag ng konseho ang tatlong mabibigat na pagsubok — mga pagsubok na hindi pa nalalampasan ng sinumang magkasintahan sa kasaysayan ng sanlibutan.

 

 

 

⛈️ ANG MGA PAGSUBOK NG WALANG HANGGAN

 

Ang Unang Pagsubok: Ang Paghihiwalay ng Panahon

 

Ipinadala nila si Liro sa kanyang sariling panahon, habang si Althea ay naiwan sa tuktok ng bundok kung saan ang bawat sandali ay parang isang taon. Ang layunin nito ay ipakita sa kanila kung paano kumukupas ang alaala kapag mahaba ang panahon ng pagkakalayo.

 

Sa ibaba, nabuhay si Liro ng isang mahaba ngunit tila walang kulay na buhay. Nakalimutan ng ibang tao ang dahilan ng kanyang pag-akyat, ngunit hindi siya. Kahit tumanda na, kahit ang kanyang buhok ay naging puti na, kahit ang kanyang mga buto ay nangangaluskos na, araw-araw pa rin siyang tumitingin sa tuktok ng kabundukan, may hawak na isang maliit na bato na galing sa lupain ni Althea. Sa bawat hininga niya, ang pangalan ng diwatang kanyang minamahal ang kanyang huling binibitawan bago siya pumanaw sa katandaan.

 

Sa itaas naman, si Althea ay dumanas ng daan-daang taon ng paghihintay. Nakita niya ang mga punong tumubo at nalaglag, nakita niya ang mga ilog na lumikha ng bagong landas, naramdaman niya ang kalungkutan na parang dagat na lumulunod sa kanyang kaluluwa. May mga pagkakataong naisip niyang bumigay, ngunit tuwing hahawakan niya ang damit na iniwan ni Liro, muling sisikat ang liwanag sa kanyang puso. “Hihintayin kita… kahit umabot pa ito ng libong taon,” ang kanyang panalangin.

 

Ang Ikalawang Pagsubok: Ang Pagbabago ng Anyo at Kalagayan

 

Nang bumalik si Liro sa susunod na buhay, ibinago ng mga Tagapag-ingat ang kanilang kapalaran. Sa pagkakataong ito, si Althea ay ginawa nilang isang simpleng bulag na dalaga sa baryo, walang bakas ng kanyang kapangyarihan, walang yaman, at iniiwasan ng mga tao dahil sa paniniwalang may sumpa ito. Si Liro naman ay naging isang mayaman at makapangyarihang pinuno ng mga mandirigma, napapaligiran ng mga magagandang dalaga at karangalan. Ang layunin: subukin kung ang kanilang pagmamahal ay nakatali lamang sa ganda at kapangyarihan.

 

Nagkatagpo sila sa isang araw ng pagbisita ni Liro sa baryo. Sa sandaling marinig niya ang mahinang tinig ng bulag na dalaga, tumigil ang kanyang paglalakad. May kakaibang pamilyar na init na dumaloy sa kanya, parang isang himig na matagal niyang narinig. Nilapitan niya ito, at kahit hindi ito nakakita, naramdaman agad ni Althea ang presensya ng taong matagal niyang hinintay.

 

Nagtaka ang lahat nang makita nilang ibinaba ng makapangyarihang pinuno ang kanyang sarili, inalalayan ang bulag na babae, at hindi na ito iniwan.

 

“Akala ko ay magugulo ka, mahal ko,” bulong ni Althea habang hawak ang kamay ni Liro. “Wala na ang aking ningning, wala na ang aking lakas… isa na akong pasakit lamang.”

 

Ngumiti si Liro at hinalikan ang kanyang mga palad. *“Ang ningning ng iyong mukha ay nakita ko na noong nakaraan, kaya’t kahit wala na ito ngayon, dala-dala ko pa rin ito sa aking isisipan. Ang tunay na ganda mo ay hindi nakikita ng mata, kundi nararamdaman ng puso. Kahit ikaw ay maging anino, kahit ikaw ay mawalan ng lahat ng kakayahan, ikaw pa rin ang liwanag na hinahanap-hanap ng aking kaluluwa sa bawat paglipas ng panahon.

 

Sa araw-araw na magkasama sila, ipinakita ni Liro sa buong kaharian na ang pagmamahal ay hindi namimili ng kalagayan. Ipinagtanggol niya si Althea laban sa mga naninira, inalagaan ito nang buong tapat, at ibinigay ang lahat ng kanyang yaman at kapangyarihan upang maramdaman nitong hindi ito nag-iisa. Kahit wala nang makitang ningning ang paligid, ang kanilang pagsasama ay punong-puno ng init at ligayang hindi kayang tumbasan ng anumang karangalan.

 

Nang makita ng mga Tagapag-ingat na kahit mawala na ang lahat ng panlabas na anyo at kapangyarihan ay nanatili pa rin ang wagas nilang damdamin, dala nila ang pinakamabigat at huling pagsubok — ang pagsubok ng kawalang-hanggan.

 

 

 

Ang Huling Pagsubok: Ang Pagpili ng Dalawang Mundo

 

Tinawag ng Konseho ang magkasintahan sa harap ng nag-aalab na apoy ng Puso ng Kabundukan. Sa harap nila ay may dalawang landas na nakahain — dalawang pagpipilian na magbabago sa takbo ng kanilang buhay magpakailanman.

 

“Narito ang iyong pagkakataon, Althea at Liro,” seryosong wika ni Eldrin, ngunit may bahid na ng paghanga sa kanyang tinig. “Matapos ang lahat ng iyong pinagdaanan, napatunayan ninyong hindi kayang basagin ng panahon, ng pagbabago, at ng paghihiwalay ang inyong pagmamahal. Ngunit nananatili pa rin ang malaking pagkakaiba ng inyong mga kapalaran. Ang pagpipilian ay inyong hawak ngayon.”

 

Itinuro niya ang unang landas — isang makikinang na daan na pabalik sa kaharian ng mga Tagapag-ingat.

 

“Ang una: Ibabalik namin kayo sa dati. Ibibigay namin sa iyo, Althea, ang iyong buong kapangyarihan, ang iyong imortalidad, at ang iyong pwesto bilang tagapag-ingat ng liwanag. Ibabalik din namin kay Liro sa kanyang buhay ng tao, malusog, malaya, at malayo sa sumpa ng ating mundo. Mabubuhay kayo nang payapa sa kani-kanilang tahanan, ngunit hinding-hindi na muling magtatagpo sa alinmang buhay pa. Ito ang kaligtasan… kapalit ng paglimot sa isa’t isa magpakailanman.”

 

Lumingon si Althea kay Liro, nakita niya ang lungkot sa mga mata nito, ngunit nakita rin niya ang katatagan.

 

Pagkatapos ay itinuro ni Eldrin ang ikalawang landas — isang daang tila hindi kasingkinang ng una, puno ng anino at hindi inaasahang daanan.

 

“Ang ikalawa: Itatakwil ninyo ang lahat ng dati ninyong pagkatao. Ikaw, Althea, tuluyan mong ibibigay ang iyong pagiging Tagapag-ingat. Mawawala ang iyong kapangyarihan, ang iyong mahabang buhay, at ang iyong karangalan. Magiging tulad ka ng karaniwang babae — tatanda, maghihirap, at mamamatay kasabay ng iyong pinili. Ikaw naman, Liro… ipapataw namin sa iyo ang bigat ng panahon ng aming lahi. Ang bawat taon na lilipas sa mundo ay parang sampung taon para sa iyo. Madarama mo ang bigat ng bawat sandali, makikita mo ang mabilis na pagtanda ng iyong minamahal, at dadalhin mo ang sakit ng pagkawala nito nang maaga. Ito ang landas ng hirap, sakit, at maikling panahon… ngunit sa bawat hininga ninyo, kayo ay magkasama, iisa ang puso, at walang puwang ang paglimot magpakailanman.”

 

Natahimik ang buong kabundukan. Kahit ang hangin ay tumigil sa pag-ihip na parang nakikinig sa kanilang magiging sagot.

 

Mahigpit na hinawakan ni Althea ang mga kamay ni Liro. Ang kanyang mga luha ay bumagsak, ngunit puno ito ng katiyakan at wagas na pagmamahal.

 

“Ang unang landas ay nangangako ng walang hanggang buhay… ngunit paano ito magiging walang hanggan kung ang puso ko ay mananatiling walang laman at mag-isa? Ano ang silbi ng liwanag kung wala akong kasama upang magbahagi nito? Mas pipiliin kong makasama ang taong mahal ko sa loob lamang ng isang saglit na puno ng ligaya, kaysa mabuhay ng milyong taong puno ng kawalan.”

 

Bumaling siya kay Liro, at ang ngiti sa kanyang mga labi ay mas maganda pa sa anumang ningning na nakita ng sanlibutan.

 

“Ikaw naman, mahal ko… pipiliin mo pa rin ba ako kahit alam mong dadanas ka ng matinding hirap? Kahit alam mong kailangan mong panoorin akong tumanda at mawala sa iyong paningin nang maaga?”

 

Tumingin si Liro nang diretso sa kanyang mga mata, ang kanyang tinig ay matatag at puno ng pananalig na yumayanig sa mismong kaluluwa ng lahat ng nakikinig.

 

“Ang panahon ay hindi sukatan ng halaga ng ating pagmamahal, Althea. Kung ang bawat taon ay magiging parang sampu para sa akin, ibig sabihin lamang nito — sampung beses kong madarama ang pagmamahal ko sa’yo, sampung beses kong pahalagahan ang bawat ngiti mo, at sampung beses kong ipaparamdam sa’yo kung gaano ka kahalaga. Ang sakit ng paghihiwalay ay dulo lamang ng ating buhay dito… ngunit ang alaala ng bawat sandaling magkasama tayo ay mananatiling buhay sa aking puso magpakailanman. Kung ito ang halaga upang makasama kita… binabayaran ko ito nang buong puso at walang pagsisisi.”

 

Sabay nilang hinarap ang Konseho, at sabay nilang ibinigay ang kanilang sagot:

 

“Ang ikalawang landas ang aming pipiliin!”

 

 

 

💍 ANG BUHAY NA PINATUNAYAN NG PAG-IBIG

 

Sa sandaling marinig ang kanilang pasya, naganap ang isang mahiwagang pagbabago. Ang liwanag na bumabalot kay Althea ay dahan-dahang kumupas, hindi bilang senyales ng pagkawasak, kundi bilang pagbabago ng anyo — mula sa liwanag na walang buhay, naging init ng pusong tumitibok sa piling ng taong minamahal niya. Ang kanyang buhok ay naging kulay ng gabi, ang kanyang balat ay nakaramdam na ng lamig at init ng panahon, at ang kanyang mga mata ay puno ng emosyon na dati ay ipinagbabawal sa kanya.

 

Kay Liro naman, naramdaman niya ang bigat ng panahon — ang bawat tibok ng kanyang puso ay tila mas mabilis, mas matindi, at mas buhay. Nakikita niya kung paano unti-unting lumilitaw ang mga unang linya ng katandaan sa mukha ng kanyang asawa, nararamdaman niya kung paano humihina ang lakas nito sa paglipas ng mga taon, ngunit sa bawat pagbabagong ito, lalo lamang siyang nahuhulog nang higit pa.

 

Tumira sila sa paanan ng kabundukan, malayo sa ingay ng malalaking bayan. Namuhay sila nang simple — nagtanim ng kanilang makakain, kumukuha ng tubig sa batis, at gumugugol ng bawat sandali sa pakikipagkwentuhan at pagmamahalan.

 

Dumating ang mga panahon ng hirap. Dumating ang sakit, ang gutom, ang init ng tag-araw, at ang lamig ng tag-ulan. Dumating ang panahon na hindi na makalakad nang maayos si Althea, at si Liro naman ay dahan-dahan nang yumuyuko sa bigat ng panahong ipinataw sa kanya. Ngunit kahit anong mangyari, hindi sila humiwalay sa isa’t isa.

 

Kapag nanginginig ang mga kamay ni Althea habang kumakain, si Liro ang magpapakain sa kanya. Kapag hindi na makakita nang malinaw si Althea, siya ang magiging mata nito upang gabayan sa paligid ng kanilang munting tahanan. Kapag nahihirapang huminga ang kanyang minamahal, si Liro ang hahawak sa kanyang dibdib at bubulong ng mga salitang pangako — mga salitang narinig na nila sa nakaraang libong taon.

 

“Huwag kang matakot, mahal ko. Kahit tumanda ka pa nang husto, kahit mawala pa ang iyong lakas… ikaw pa rin ang parehong Althea na aking nakita sa tuktok ng bundok. Ang iyong pag-irog ang nagbigay ng kulay sa aking mundo, at ang iyong pagmamahal ang dahilan kung bakit ang bawat sandali ng hirap ay naging matamis na alaala.”

 

Sa kabilang dako, ang mga Tagapag-ingat ay nanonood sa kanila nang may luha sa kanilang mga mata. Nakita nila na sa kabila ng maikling panahon at mabigat na pasanin, ang ligayang nararamdaman ng dalawang ito ay higit pa sa anumang ligayang naranasan nila sa kanilang mahabang pag-iral. Naintindihan nila sa huli — ang tunay na kapangyarihan ay wala sa kawalan ng kamatayan, wala sa ningning ng liwanag, at wala sa kawalan ng sakit. Ang tunay na kapangyarihan ay ang kakayahang magmahal nang lubos, magsakripisyo nang walang hinihinging kapalit, at mahalin ang isang tao sa kabila ng lahat ng mga kapintasan at pagbabago ng panahon.

 

 

 

🕊️ ANG PAMANA NA WALANG WAKAS

 

Dumating ang huling gabi ng kanilang buhay sa mundong ito. Ang katawan ni Althea ay lubos nang nanghina, nakahiga ito sa kandungan ni Liro habang nakatingin pa rin sa tuktok ng bundok na saksi sa kanilang simula. Ang kanyang hininga ay mahina na, ngunit ang kanyang hawak sa kamay ng kanyang asawa ay nanatiling matatag.

 

“Mahal kong Liro… maikli lang ang panahon natin, ngunit para sa akin ay sapat na ang isang daang buhay kung ito ay gugugulin ko sa piling mo,” bulong niya, ang kanyang tinig ay halos pabulong na lamang ng hangin. “Salamat… dahil ipinaramdam mo sa akin kung ano ang tunay na buhay.”

 

Dumampi ang halik ni Liro sa kanyang noo, puno ng pagmamahal at pananabik. Ang kanyang mga mata ay puno ng luha, ngunit ang kanyang mukha ay nakangiti — dahil alam niyang hindi ito ang dulo.

 

“Huwag kang magpaalam, aking liwanag. Ito ay pahinga lamang. Kahit saan ka man makarating, kahit anong anyo pa ang iyong magiging, kahit gaano pa katagal ang panahon… hahanapin kita. Gaya ng ginawa ko sa nakaraan, gagawin ko pa rin sa susunod. Ang ating mga kaluluwa ay magkadugtong na, kaya sa sandaling magtagpo tayo muli… makikilala kita agad. At mamahalin kita… paulit-ulit… magpakailanman.”

 

Sa huling tibok ng kanyang puso, nakita ni Althea ang parehong binatang duguan at pagod na umakyat sa bundok ilang siglo na ang nakalipas — ang parehong binata na walang hininga nang makita siya, ngunit puno ng wagas na hangarin. At sa huling ngiti na ibinigay niya, siya ay payapang yumakap sa kamatayan, kasama ang pagmamahal na hindi matatawaran.

 

Ilang saglit lamang ang lumipas, sumunod din si Liro. Sa huling sandali ng kanyang paningin, nakita niya ang anino ng kanyang minamahal na nakangiti sa kanya, inaabot ang kanyang kamay upang isama siya pabalik sa kabilang buhay.

 

Nang sila ay ilibing sa paanan ng bundok, isang himala ang naganap. Sa puntong pinagpatungan ng kanilang abo, tumubo ang isang puno na hindi pa nakikita ng sinuman — ang punong Altiro, pinagdugtong ang kanilang mga pangalan. Ang mga sanga nito ay magkakaugnay na tila magkayakap, ang mga bulaklak nito ay kumikinang sa gabi, at ang bunga nito ay matamis at puno ng lakas.

 

Sinasabing hanggang sa ngayon, kung dadaan ka sa ilalim ng punong ito at makikinig nang mabuti, maririnig mo pa rin ang bulong ng hangin na nagsasabi ng kanilang kwento — isang paalala sa bawat pusong nagmamahal:

 

“Ang tunay na pag-ibig ay hindi nasusukat sa haba ng panahon, hindi nasisira ng pagbabago ng anyo, hindi nahahadlangan ng pagkakaiba ng kapalaran, at hindi kailanman namamatay kahit anong pagsubok ang dumating. Ito ang liwanag na mas matindi pa sa anumang ningning, ang lakas na mas matibay pa sa anumang bato, at ang pangako na mananatili… magpakailanman.”

 

 

 

WAKAS 🕊️✨