ANG BAHAY SA DULONG LINYA

 📖 ANG BAHAY SA DULONG LINYA

 

Base sa totoong pangyayari… sabi nila…

 

Noong bata pa ako, madalas akong iwan ng mga magulang ko sa lola ko sa probinsya. Nakatayo ang bahay nila sa dulo ng baryo, katabi na ng makapal na gubat na tinatawag nilang “Lupang Walang Panginoon.” Sinasabi ng matatanda na huwag na huwag daw titingin doon kapag gabi, at higit sa lahat — huwag na huwag magbilang kung ilan ang hakbang, kung ilan ang oras, o kung ilan ang araw ng paghihintay.

 

Ngunit noong panahong iyon, bata pa ako, wala pang takot ang puso ko. Ang tanging alam ko lang ay ang gabing ito… at ang bagay na nagsimulang sumunod sa amin.

 

Nagsimula ang lahat noong dumating ang isang lalaki. Hindi namin kilala, ngunit may dala siyang lumang kahoy na mesa at isang makapal na librong nakatali sa balat ng hayop. Nanghiram siya ng silid sa lola ko at nangako ng malaking bayad — sapat daw para sa isang taong gastusin namin. Pumayag si Lola, ngunit bago pumasok ang lalaki, bumulong siya sa akin nang mahina, nanginginig ang boses:

 

“Anak, anuman ang gawin ng lalaking ‘yan… at anuman ang marinig mo sa gabi… huwag kang hihingi ng update. Huwag kang magtatanong kung magkano na, kung malapit na, o kung kailan darating. Dahil kapag tinanong mo… sasagutin ka nila… pero hindi ang sagot ang dadalhin nila sa’yo — ang kanilang sarili ang dadalhin nila.”

 

Tinawanan ko lang siya. Akala ko panakot lang iyon para matulog ako nang maaga.

 

Sa unang gabi, tahimik lang ang lahat. Ngunit pagsapit ng alas-tres ng madaling araw — ang oras na sinasabi nilang hinto ng panahon — narinig ko ito.

 

Tunog ng pagbukas ng lumang libro. Kraaakkk….

 

Sinundan ito ng mahina ngunit malinaw na pagbilang:

“Tatlumpu’t pito… tatlumpu’t anim… tatlumpu’t lima…”

 

Tumigil ang puso ko. Nakasilip ako sa siwang ng pinto at nakita ko ang lalaki. Nakayuko siya sa mesa, ang kandila sa harap niya ay hindi gumagalaw ang apoy kahit may hangin na tumatagos sa siwang ng dingding. Ang kanyang mga mata… wala silang puti. Puro itim ang buong bahagi ng mata niya, tila mga butas na humihigop ng liwanag.

 

Patuloy siyang bumilang, pababa nang pababa, at habang bumibilang siya, nararamdaman ko ang lamig — hindi lamig ng hangin, kundi lamig na tumatagos sa buto, lamig na parang hawak na ng isang kamay ang iyong baga.

 

Kinabukasan, tinanong ko si Lola kung ano ang ginagawa ng lalaki. Napahawak siya sa kanyang dibdib at namutla nang husto. “Naglalaro siya sa oras, anak. Naghihintay siya ng senyales… pero ang mga senyales na hinahanap niya ay hindi galing sa mundo natin. Kapag bumaba na ang bilang niya sa trenta… doon sila lalabas. Ang mga nilalang na kumakain ng paghihintay.”

 

Lumipas ang mga gabi, at lumala ang lahat.

 

Tuwing gabi, paulit-ulit ang bilang:

“Tatlumpu’t isa… tatlumpu… dalawampu’t siyam…”

 

At tuwing babagsak ang bilang sa ilalim ng trenta… naririnig ko ang mga yapak.

 

Mga yapak na walang tunog, pero mararamdaman mo ang bigat sa sahig. Mga aninong dumadaan sa ilalim ng pinto, hindi ang hugis ng tao — kundi mga hubog na parang nanginginig na linya, parang mga numero na humihiwalay sa hangin.

 

Isang madaling-araw, hindi ko na napigilan ang kuryosidad ko. Nasa labas ako ng pinto ng kwarto niya nang marinig kong bumulong siya nang malakas, puno ng pananabik at takot:

 

“Magkano na? Malapit na ba? Kailan darating ang gantimpala?”

 

Iyon ang malaking pagkakamali niya.

 

Sa loob ng kwarto, biglang tumigil ang bilang. Ang apoy ng kandila ay namatay nang walang dahilan, ngunit sa halip na dilim, napuno ang kwarto ng maputlang asul na liwanag — liwanag na nakakasakit sa mata, liwanag na galing sa mga bagay na hindi dapat makita.

 

Narinig ko ang sagot. Hindi galing sa boses ng iisang tao… kundi boses ng libo-libong bulong, magkakaugnay, bumubulong nang sabay sa bawat tainga ko:

 

“Nandito na kami… Ikaw ang nagtanong… Ikaw ang humingi ng update… Ang hinihintay mo ay kami… at kami na ang magdadala ng iyong huling bilang.”

 

Sumigaw ang lalaki. Ang kanyang sigaw ay hindi na parang tao — ito ay tunog ng isang bagay na dahan-dahang hinihila palayo sa mundong ito. Narinig ko ang pagkaluskos, ang tunog ng pagkagat ng matatalas na kuko sa kahoy, at ang huling salitang narinig ko bago bumagsak ang katahimikan:

 

“Trenta… dalawampu… sampu… wala na…”

 

Nang pumasok kami kinabukasan kasama ang mga kapitbahay… wala na ang lalaki.